Έτσι για αρχή . . .

Αυτό το blog φτιάχτηκε γιατί . . . έτσι.
Ίσως επειδή το σκεφτόμουν καιρό,

ίσως επειδή όλοι θέλουμε κάπου να γράφουμε για ότι μας φτιάχνει αλλά και για ότι μας χαλάει,
ίσως επειδή τελικά με έπεισε ένας φίλος . . .

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

Μποϊκοτάζ

Σήμερα έλαβα ένα πολύ ενδιαφέρον email το οποίο και δημοσιεύω αυτούσιο :

Αγαπητοί εσπρεσάκιδες, φραπεδάκιδες, καπουτσινάκιδες,

όπως όλοι γνωρίζετε στα καταστήματα που μας σερβίρουν τους καφέδες μας, μας πιάνουν τα οπίσθια(!!!) υπερχρεώνοντας τα ροφήματα, κερδοσκοπώντας εις βάρος των απλών καταναλωτών. Ένα απλό προϊόν που στα σούπερ μάρκετ κοστίζει ανάμεσα στα 0,75 - 4 ευρώ η συσκευασία, στα καφέ που βρίσκονται σε κεντρικά σημεία και στις περιοχές αναψυχής και διασκέδασης της Αθήνας, των μεγάλων αστικών κέντρων και των τουριστικών προορισμών, οι τιμές ξεπερνούν κάθε φαντασία. Ένας ελληνικός καφές ξεκινάει από 2,5 ευρώ, η τιμή εκκίνησης του γαλλικού ειναι στα 3 ευρώ, ενώ ο καπουτσίνο - ως προϊόν ιταλικής φινέτσας και μόδας - ξεκινάει στα 3,5 ευρώ. Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα, που στο εξωτερικό οι τιμές αυτών το υπηρεσιών, δεν ξεπερνούν ούτε κατά το ήμισυ των παραπάνω "ελληνικών" τιμών. Συνήθως οι τιμές του καφέ εκτινάσσονται σε περιόδους πολέμου.
Τελικά, η Ελλάδα βρίσκεται σε ακήρυχτο πόλεμο με τη γενιά των 700 ευρώ - τους συνήθεις πελάτες, λόγω ηλικίας, των καφετεριών. Τα παιδιά αυτά τιμούν τον παραδοσιακό τρόπο συνεύρεσης και κοινωνικοποίησης των Ελλήνων, δίνοντας με αυτό τον τρόπο ζωή και οικονομική στήριξη στις επιχειρήσεις και στους χιλιάδες εργαζόμενους αυτών.
Καλούμε λοιπόν όλους εσάς να διεκδικήσετε δυναμικά τον απαιτούμενο σεβασμό προς τον πελάτη, την τσέπη του και τη νοημοσύνη του. Το Σάββατο 11 Απριλίου 2009 δεν θα πάμε για τον καθιερωμένο καφέ με φίλους. Ας απολαύσουμε τη βόλτα μας στα μαγαζιά και στους δρόμους και ας μαζευτούμε στα σπίτια μας για καφέ. Αν λοιπόν αυτές οι επιχειρήσεις θέλουν να επιβιώσουν εν μέσω κρίσης, ας ρίξουν τις τιμές, προκειμένου να διατηρήσουν την πελατεία τους.

Σάββατο 11 Απριλίου 2009
Μποϊκοτάζ στις καφετέριες

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Έχω καιρό να γράψω. Σήμερα όμως δεν κρατιόμουν με τίποτα. Χτες ήταν η ημέρα που ο πλανήτης θα έπρεπε να σβήσει τα φώτα για μία ώρα. Οι τηλεοράσεις,τα ραδιόφωνα,τα emails φώναζαν και ειδοποιούσαν μέρες πριν. Φυσικά όλοι το είχαμε μάθει.
Πόσοι το κάναμε?
Χτες αλλά και τις προηγούμενες μέρες άκουσα διάφορες ατάκες.
- Εγώ θα λείπω οπότε τα φώτα θα είναι σβηστά ούτως ή άλλως.
- Ρε συ, εκείνη την ώρα έχει τον αγώνα.
- Εγώ θα ετοιμάζομαι για να βγω, πως θα ετοιμαστώ στα σκοτεινά?
- Το Σάββατο θα έχω κόσμο στο σπίτι, με τα κεριά θα τους έχω τους ανθρώπους?
- Το μωρό δε μπορεί να μείνει στο σκοτάδι ούτε 2 λεπτά, φοβάται.
- Σιγά από μένα θα σωθεί ο πλανήτης αν σβήσω μια ώρα τα φώτα.
- Κόλπο των κυβερνήσεων είναι για να κάνουν οικονομία.

Πόσο συνηδειτοποιημένοι είμαστε όλοι!!!
Θα μου πεις τόσο καιρό καταστρέφουμε τον πλανήτη, τώρα σ'έπιασε ο πόνος?
Και θα σου πω, ότι ποτέ δεν είναι αργά. Αν μπορούσαμε όλοι να το βάλουμε μέσα στο μυαλό μας και ν'αρχίσουμε να κάνουμε ένα μικρό πραγματάκι ο καθένας χωριστά, ίσως κάτι να σώναμε.
Πρόσφατα έλαβα ένα email στο οποίο αναφερόταν τι μπορεί να βρει κανείς μέσα σε ένα κάδο ανακύκλωσης, αυτούς τους μπλε κάδους που ο κάθε δήμος έχει ή θα έπρεπε να έχει τοποθετήσει έξω από τα σπίτια μας. Επίσης στο email υπήρχαν οδηγίες για το ποια σκουπίδια ανακυκλώνονται καθώς και σε ποια μορφή πρέπει να είναι όταν τα πετάμε. Έλεγε λοιπόν για τα πλαστικά μπουκάλια κάθε είδους ότι καλό είναι πριν τα πετάξουμε να τα ξεπλένουμε με νερό ώστε να διευκολύνουμε έτσι την διαδικασία της ανακύκλωσης τους.
Το συζήτησα λοιπόν μ'ένα φίλο. Η απάντηση που πήρα ήταν ''καταπληκτική'':
- Δε φτάνει που θα πρέπει κάθε φορά να κάθομαι να τα ξεχωρίζω σε άλλη σακούλα, σιγά μη χαλάω χρόνο και νερό να τους τα πλένω κιόλας. Τόσα λεφτά βγάζει το κράτος από την ανακύκλωση ας κουραστούν και λίγο.

Καλά μιλάμε ότι ο Έλληνας την ανακύκλωση την έχει στο αίμα του!!!

Χτες λοιπόν ήταν η μέρα που έπρεπε να σβήσουμε όλοι τα φώτα. Εγώ κοιμόμουν και ξύπνησα στις 20:33 ακριβώς. Μες στα μαύρα σκοτάδια έφτασα μέχρι το μπαλκόνι ελπίζοντας να δω και έξω μαύρα σκοτάδια. Ναι, σιγά. Οι μισές πολυκατοικίες είχαν φως.
Και εδώ λοιπόν έρχεται και η αφιέρωση της σημερινής μου ανάρτησης. Απέναντι από το σπίτι μου υπάρχει ένα πάρκο. Στο πάρκο αυτό υπάρχουν μεγάλες λάμπες φθορίου, οι οποίες όμως κατά ένα περίεργο τρόπο είναι σχεδόν κάθε βράδυ σβηστές. Έχουμε κάνει επανηλειμένα υπομνήματα στον Δήμαρχο μας ότι πρέπει τα φώτα αυτά να ανάβουν κάθε βράδυ διότι στο πάρκο μετά από κάποια ώρα μαζεύεται όλοι η ''αφρόκρεμα'' της περιοχής, με αποτέλεσμα ούτε να διανοηθείς να το διασχίσεις παρ'όλο που ειναι ο μόνος τρόπος για να φτάσεις στον απέναντι δρόμο χωρίς να χρειαστεί να κάνεις ολόκληρο κύκλο. Φυσικά ο Δήμαρχος μας εδώ και πολύ καιρό κωφεύει ή με απλά λόγια μας γράφει κανονικότατα.
Ε, λοιπόν χτες στις 20:30,το πάρκο ήταν φωταγωγημένο.

Γι'αυτό λοιπόν και γω αφιερώνω αυτή την ανάρτηση... Στον Δήμαρχο μας με αγάπη!

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Απόδραση Παλαιοκώστα

Όπως πριν 3 χρόνια. Τι να πει κανείς. Απλά πράγματα. Παίρνουμε ένα ελικόπτερο, περνάμε μια βόλτα από το προαύλιο και σε δύο λεπτά γινόμαστε μπουχός. Μιλούν για κινηματογραφική απόδραση... Όχι παιδιά δεν ήταν κινηματογραφική, μια απλή απόδραση ήταν όπως την προηγούμενη φορά. Εσείς είσαστε ανίκανοι και νομίζετε ότι αυτά γίνονται μόνο στον κινηματογράφο.

Από τη σελίδα του in.gr διαβάζουμε τα εξής ''υπέροχα'' :

Οι Αρχές «πιάστηκαν στον ύπνο» στην περίπτωση αυτή, καθώς ο τρόπος της απόδρασης ήταν πρωτοφανής για τα ελληνικά χρονικά. O αρχιφύλακας του Κορυδαλλού, μιλώντας στην τηλεόραση του ΑΝΤ1 αμέσως μετά το αρχικό σοκ, δήλωσε ότι δεν ήξερε πόσοι και ποιοί κρατούμενοι έλειπαν και πως επρόκειτο να γίνει καταμέτρηση.
Η καταμέτρηση ωστόσο δεν χρειάστηκε να γίνει, καθώς οι συγκρατούμενοι που βρίσκονταν στο προαύλιο, ανέφεραν στους αστυνομικούς ποιοί ήταν αυτοί που είχαν αποδράσει.
Οι φύλακες αιφνιδιάστηκαν και, ενώ προσπάθησαν να εμποδίσουν την απόδραση, εν τούτοις δεν τα κατάφεραν. Τη σύγχυσή τους επέτεινε το γεγονός ότι το ελικόπτερο ήταν λευκού χρώματος, με μπλε λωρίδες, και έμοιαζε έτσι με αυτά που χρησιμοποιεί η αστυνομία.

Είδατε το ελικόπτερο να πλησιάζει, δεν μπορούσατε να είσαστε λίγο πιο υποψιασμένοι ?
Δεν μπορούσαν λέει οι φύλακες να πυροβολήσουν εναντίον του ελικοπτέρου γιατί αυτό δεν είχε προσγειωθεί αλλά πετούσε χαμηλά.
Δηλάδη τι έπρεπε να είχε γίνει ρε παιδιά ? Να είχε κατέβει ο άλλος και να σας είχε συστηθεί κιόλας ?

''Γειά σας παληκάρια. Μην ανησυχείτε. Δύο λεπτά θα παρκάρω, να πάρω τον Παλαιοκώστα κι έφυγα.''

Ελλάς το μεγαλείο σου για ακόμα μια φορά. Είσαστε γελοίοι ρε.

Εύλογο ερώτημα : Οι άλλοι γιατί κάθονται ακόμα μέσα ? Μάλλον δεν θα έχουν γνωστούς με ελικόπτερα.

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Μια δύσκολη μέρα . . .

Δεν είμαι ρατσίστρια ή τουλάχιστον έτσι νομίζω.
Το λέω κάθε μέρα στον εαυτό μου μπροστά στον καθρέφτη μπας και το πιστέψω, όμως κάθε μέρα που περνάει νομίζω ότι η κατάσταση μου γίνεται χειρότερη.

Ειδικά σήμερα όμως με έχει πιάσει ένας οίστρος.

Ξυπνάω το πρωί, ετοιμάζομαι, κατεβαίνω από το σπίτι και πηγαίνω να πάρω το αμάξι περνώντας ως συνήθως μπροστά από το τυροπιτάδικο της γωνίας το οποίο το έχει μία Βορειοηπειρώτισα (Αλβανή είναι αλλά έλα που ξαφνικά έγιναν όλοι Βορειοηπειρώτες). Οδηγώ το συνηθισμένο δρομολόγιο, στο τελευταίο φανάρι πριν το γραφείο, τα τζάμια του αυτοκινήτου μου δέχονται τη προσεκτική περιποίηση από τον ''φίλο μου'' πλέον, Πακιστανό, του οποίου η έδρα της επιχείρησης του είναι σ'αυτό το φανάρι εδώ και χρόνια και αφού απαντώ στις γεμάτες ενδιαφέρον ερωτήσεις του για την υγεία μου και την επαγγελματική μου πορεία για αυτή την εβδομάδα, φτάνω γραφείο. Λαμβάνω μερικά τηλεφωνήματα απελπισμένων Ελλήνων πελατών που παρακαλούν για παρατάσεις και αντικαταστάσεις επιταγών λόγω έλλειψης ρευστού στην αγορά καθώς και σ'ένα τηλεφώνημα Αλβανού πελάτη που θέλει να μάθει πότε ακριβώς φτάνει η παραγγελία του για να φέρει τα μετρητά !!! Για κακή μου τύχη η παραγγελία του θα καθυστερήσει και για ακόμα πιο κακή μου τύχη του το λέω. Αντί άλλου εισπράττω το κλείσιμο του τηλεφώνου στα μούτρα. Λίγη ώρα πριν φύγω από το γραφείο και ενώ έχω ένα έντονο προαίσθημα ότι η μέρα δεν θα τελειώσει έτσι απλά, σκάει μύτη έξω από το γραφείο μια τεράστια mercedes από την οποία εν συνεχεία σκάει μύτη ο αδερφός του Αλβανού πελάτη που φέρνει κάποια δείγματα για νέα παραγγελία.
Φεύγω από τη δουλειά ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο και καθώς οδηγώ χτυπάει το κινητό και παίρνω σήμα ότι πρέπει να πάω Κολωνάκι για οικογενειακή αγγαρεία. Απελπισμένη καθώς εγώ μένω εκτός δακτυλίου και σήμερα δεν κυκλοφορώ, αποφασίζω ν'αφήσω το αμάξι σπίτι και να πάρω λεωφορείο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Η τελευταία φορά που μπήκα σε λεωφορείο πρέπει να ήταν πριν 10 χρόνια περίπου.

Αλήθεια πόσο μικρά μπορούν να είναι τα λεωφορεία όταν θέλουν. Το συγκεκριμένο που παίρνω έχει δεν έχει 20 θέσεις. Ευτυχώς είναι σχεδόν άδειο. Για την ακρίβεια μέσα είναι μια Ελληνίδα (μιλούσε στο κινητό και το κατάλαβα) και τρεις αγνώστου ταυτότητος μελαμψοί κύριοι. Μετά από δύο στάσεις μπαίνουν μέσα δύο κυρίες του Ανατολικού μπλοκ (εύκολο να τις καταλάβεις όταν μιλάνε) στη τρίτη στάση μπαίνουν ακόμα δύο μελαμψοί, στη τέταρτη στάση μπαίνει ένας μαύρος, από τη πέμπτη στάση και μετά, χάνω τη μπάλα. Μιλιούνια ανθρώπινων φυλών και λαών διαφόρων χρωμάτων και εθνικοτήτων προσπαθούν να χωρέσουν ο ένας πάνω στον άλλο και όλοι μαζί πάνω μου. Μια κυρία απελπισμένη με χτυπάει στη πλάτη και μου λέει με σπαστά Ελληνικά ''Παρακαλώ κυρία ανοίγκει λίγκο παράτυρο'' ? Η αλήθεια είναι ότι μυρίζει . . . Επιτέλους φτάνω και κατεβαίνω. Για την ακρίβεια πηδάω πάνω από δεκάδες κορμιά που παλεύουν για το ποιος θα πιάσει τη θέση που μόλις άδειασε. Από Κολωνάκι γυρίζω με ταξί. Πέφτω σε Έλληνα ταξιτζή ο οποίος υπερασπίζεται μέχρι θανάτου τους οικονομικούς μετανάστες. Ας μη ξεχνάμε λέει τι κάναμε εμείς όταν πήγαμε στη Γερμανία . . . Εσείς μπορεί κύριε, εγώ πάλι όχι γιατί ούτε στη Γερμανία έχω πάει ποτέ μου ούτε οπουδήποτε αλλού ως μετανάστρια. Και στο κάτω κάτω μου λέει τι πειράζει που κάποιες περιοχές έχουν γίνει πλέον γκέτο των αλλοδαπών και φοβάσαι να κυκλοφορήσεις τη νύχτα ? Να μην κυκλοφορείς κοριτσάκι μου εκεί, να πηγαίνεις αλλού τη βόλτα σου.

Φτάνω σπίτι.
Επιτέλους σκέφτομαι, είμαι μόνη και έχω τουλάχιστον την ευχέρεια της επιλογής της γλώσσας που θέλω να ακούσω. Χτυπάει το τηλέφωνο. Ακούω Ελληνικά. Είναι η διπλανή μου που με ενημερώνει ότι σήμερα το μεσημέρι δύο αλλοδαποί προσπάθησαν να ανοίξουν το διαμέρισμα στον δεύτερο . . . Κλείνω το τηλέφωνο και ετοιμάζομαι να κάνω βουτιά στη μπανιέρα. Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Αυτή τη φορά ακούω σπαστά Ελληνικά. Είναι η αλλοδαπή κυρία που μου καθαρίζει το σπίτι (διότι όσο και να θες, αμά βρεις Ελληνίδα σφύρα μου). Με ενημερώνει ότι θα σταματήσει να δουλεύει Σαββατοκύριακα γιατί η γυναίκα που της κρατούσε τα παιδιά γυρίζει στη πατρίδα της. Αν θέλω λέει να έρχεται καμμιά καθημερινή αρκεί να της αφήνω το κλειδί να μπαίνει μέσα. Αν βέβαια δεν της έχω εμπιστοσύνη να είναι μόνη της στο σπίτι, πρέπει απλά να ψάξω για κάποια άλλη.

Νομίζω ότι μετά απ' όλα αυτά είμαι κάπως. Αρχίζω να έχω παραισθήσεις. Νιώθω ξένη και παρείσακτη. Ξένη στον ίδιο μου τον τόπο. Πιο τόπο δηλαδή και πια πατρίδα ?

Έλεος.

Θέλω την Ελλάδα μου πίσω και τη θέλω τώρα.

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Έχω τα νεύρα μου . . .


Όταν ο έρωτας, αυτό το υπέροχο συναίσθημα που χάρισε ο Θεός στα έμψυχα πλάσματα του για να τα ξεχωρίσει από τα άψυχα, γίνεται εμπορική συναλλαγή . . .

. . . τότε πλησιάζει η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

Το ζήσαμε κι αυτό


Ώρα 08:30 ημέρα Τετάρτη.

Οδηγώ εν τω μέσω μερικών δεκάδων άλλων δίσμοιρων που προσπαθούν πρωί πρωί να φτάσουν στη δουλειά τους. Ξαφνικά ακούω την εκφωνήτρια στο ραδιόφωνο του κλικ fm κάνοντας χιούμορ να λέει ότι της ζητήθηκε από τη διεύθυνση του σταθμού από δω και στο εξής να εκφωνεί το δελτίο καιρού σαν τη Πετρούλα.
Έγω εντελώς άσχετη με τα πρόσφατα τηλεοπτικά δρώμενα αρχίζω να αναρωτιέμαι ποια είναι η Πετρούλα. Μπαίνω γραφείο και αρχίζω να ρωτώ απεγνωσμένα δεξιά και αριστερά για το τι έχω χάσει. Ένας συνάδελφος που με λυπάται αποφασίζει να με βοηθήσει και με βάζει στο youtube. Και το θαύμα γίνεται. Γνωρίζω επιτέλους τη Πετρούλα. Καλή κοπέλα, γλυκύτατη, ναζιάρα, όμορφη (θεά δεν τη λες), με πλούσια προσόντα...
Ο συνάδελφος που με μύησε στον όρο Πετρούλα, αποφασίζει να με πάει και παρακάτω. Ανέβασε λέει την τηλεθέαση του καναλιού στο 38% ! ! ! Η αμοιβή της είναι λέει για κάθε δελτίο 10.000 Ευρώ.
Κι έρχομαι λοιπόν εγώ τώρα και το παθαίνω το εγκεφαλικό. Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τη κοπέλα, τη δουλειά της κάνει κι αυτή αλλά να ρε παιδιά κάπως μου'ρχεται.
Κι αναρωτιέμαι :
1) Γιατί εγώ πρέπει να δουλεύω 5 ημέρες την εβδομάδα επί 10 ώρες την ημέρα για να παίρνω τον χρόνο όσα αυτή σε δύο δελτία ?
2) Γιατί εγώ δεν είμαι διάσημη ?
3) Γιατί κανείς δεν ζήτησε από ραδιοφωνικό παραγωγό να κάνει τη δουλειά του όπως εγώ ?
4) Γιατί όταν μου έλεγαν να σπουδάσω δε μου διευκρίνησε κανείς ότι υπάρχουν και πιο εύκολοι τρόποι να βγάλω λεφτά ?
5) Γιατί εγώ όποτε τελειώνω δε χρειάζεται να βγω να το πω στη τηλεόραση ?
6) Γιατί όταν έθεσα τα ανωτέρω ερωτήματα στους φίλους μου, γύρισαν όλοι μαζί με μια φωνή και μου είπαν ''γιατί εσυ δεν είσαι Πετρούλα'' ?

Πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι μ'όλο αυτό, ένα υπαρξιακό το'χω πάθει. Και έτσι για να μου φύγει κι ο καημός και να ξεθυμάνω, ένα έχω να δηλώσω :

Είμαι αυτή που είμαι και μόλις τελείωσα.


http://www.youtube.com/watch?v=tXIiIza_0Ug

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Λίγα λόγια για τα ιστολόγια που παρακολουθώ :

Απόψεις

Επειδή κάποιοι δε φοβούνται να μιλήσουν.

Η Λυδία πολεμά με τον καρκίνο

Επειδή εδώ το μόνο που μας ζητούν να προσφέρουμε είναι μια προσευχή και μια ευχή μέσα απ'τη καρδιά μας.

Φως στο τούνελ

Επειδή μπορεί να μας φαίνεται αδιάφορο, όμως . . . μπορεί να συμβεί στον καθένα.
Επειδή ίσως και μεις κάτι να έχουμε δει.